Manastirska crkva posvećena je Svetom Savi i Svetom Simeonu, dok je manastirska slava Preobraženje (slavi se 19./6. avgusta). Budući da je Kuveždin posvećen svetom Savi i svetom Simeonu, manastir je odigrao veoma važnu ulogu u širenju kulta najstarijih srpskih svetaca među lokalnim srpskim življem Srema.

Manastir se nalazi na u uzanoj dolini istoimenog potoka, u unutrašnjosti zapadnog dela planine. Potok protiče duž zapadne ivice manastirskog sklopa. Od središta sela Divoš manastir je udaljen oko 2 km, a od najbližih naseljenih kuća oko 500 m. Manastir je sa tri strane okružen retkom šumom, a sa južne strane, prema selu, nalazi se manastirsko imanje i bašta. Manastirska kapela nalazi se na vrhu obližnjeg brega, jugoistočno od manastira. Pristup manastiru je sa zapadne strane, preko omanjeg asfaltiranog puta, koji vodi od opštinskog puta Sremska Mitrovica — Ilok — Bačka Palanka, udaljenog 1 km od manastira.

Prema predanju, manastir je osnovao poslednji srpski despot despot Stefan Štiljanović 1520. godine. Po mitropolitu Beogradskom i Sremskom Pajsiju, oba manastira Šišatovac i Kuveždin je podiglo isto ktitorstvo Stefana Štiljanovića i velikog župana (vojvode) Teodora. Manastire su gradili isti majstori — „sa primorskih strana” Jovan i Gašpar. Prvi sigurni podaci potiču iz turskih zapisa iz 1566 — 1569. godine. Po turskom izvoru iz 1566. godine to je „manastir Sveti Sava, drugo ime Kuveždin, blizu sela Vanđinca”. Godine 1569. bio je u manastiru iguman Stefan, kada je tu rukom pisan minej za jun. Pred kraj turske vladavine Sremom manastir je verovatno opusteo.

Godine 1650, mitrovački Sinan-beg je nameravao da do temelja poruši zapustele manastire Kuveždin i Petkovicu, i da materijal od njih iskoristi za neku gradnju u Mitrovici. To je čuo Mitropolit Beogradski i Sremski Pajsije i poručio igumanu šišatovačkom Kirilu da to bratstvo otkupi od Turčina zapustele manastire, spasi ih od razaranja tako što će svake godine plaćati 100 groša Sinan-begu. Kada su pristali kaluđeri, mitropolit je uspešno posredovao i uzeo od bega „pismo” kao garanciju.

Kada su Turci besneli tokom Velikog rata, 1695. godine kaluđeri manastira Slanci u Srbiji, na čelu sa igumanom Ananijem, dođu i nasele se u pustom manastiru Kuveždinu. Pre kaluđera iz Slanaca, tu su izvesno vreme oko 1683. godine boravili i kaluđeri iz Vinče. Oba bratstva je donelo sa sobom u Srem mnogo vrednih crkvenih predmeta. Ali nastao je tada spor između dva bratstva, jer je šišatovačko bratstvo predvođeno igumanom Evsevijem i duhovnikom Siloanom potraživalo Kuveždin. Oni su bili naslednici Kuveždina, jer su ga oni otkupili i plaćali godinama Turcima. Patrijarh Arsenije Čarnojević je ubeđivao braću iz Šišatovca, da ostave pridošlice na miru, jer će se ovi možda vratiti u Srbiju, kad se Turci smire. Savetovao im je da oprave manastir Petkovicu, i da budu strpljivi jer će njihova biti na kraju oba manastira. Ali monasi iz Slanaca su tu definitivno ostali, pa je 1718. godine rešavan spor oko zemlje, između dva bratstva. Spor je rešio arhiepiskop Karlovački Vićentije Popović izvršivši podelu zemlje. Pošto su oba manastira imali iste ktitore, iste majstore i od istog kamena građeni i kaluđeri su se bratski izmirili. Po drugom izvoru, kaluđeri su 1717. godine ipak otišli nazad u Slance. Kada je 1737. godine izbio austrijsko-turski rat opet su u kuveždin došli izbegli kaluđeri iz Slanaca. Manastir je tada bio siromašan i postojala je 1744. godine namera patrijarha Arsenija IV Šakabente da se ovaj ustupi kao metoh Hilandaru.

Kada je 1883. godine Lazar Tomanović obilazio fruškogorske manastire, u Kuveždinu je arhimandrit bio Sava Stojinić, koji je ostavio lep utisak na gosta. Tada je imao oko 70 godina, bio je dobar ekonom i milosrdan.1923. godine, Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve, pretvorio je Kuveždin u ženski manastir. (Wikipedia)