Manastir Đipša ili Divša, je srpski manastir iz skupine fruškogorskih manastira, smešten na zapadnim obroncima Fruške gore u Sremu, između sela Vizića i Divoša. Manastirska crkva posvećena je Svetom Nikoli.

Predanje kaže da je Manastir Đipšu sazidao despot Jovan Branković krajem 15. veka. Prvi pouzdani podaci o ovom manastiru u turskim izvorima potiču iz 1566/1567. Crkva je najverovatnije sagrađena u 16. veku. Početkom 18. veka Divša je zabeležena kao metoh manastira Kuveždina, udaljenog oko 5 km istočno od Đipše. U zavisnom položaju Đipša će ostati u narednom razdoblju.

Od početka Prvog svetskog rata do 1922. godine Đipša je bila napuštena. Duže vremena je bio pod upravom manastira Kuveždina (1706-1923). Proglašen je za samostalan manastir tek 1923. godine, kada je Kuveždin postao ženski manastir. Kako je Kuveždin imao veliki broj monahinja (oko 50), to je Đipša 1933. godine vraćena manastiru Kuveždinu, i kao takav i on je postao ženski manastir. Pred Drugi svetski rat u njemu je živelo pet monahinja.

U manastiru se čuvalo jedno četvorojevanđelje, pisano krajem 15. veka ili početkom 16. veka.

Za vreme Drugog svetskog rata, u vreme okupacije i terora NDH, ustaše su srušile crkvu manastira Đipše. Bilo je to 1944. godine, kada je manastir zapaljen. Zvonik je srušen miniranjem. Zgrade manastira su teško oštećene, a ikonostas rastavljen i odnesen (delimično sačuvan). Delovi ikonostasa su preneti prvo u manastir Kuveždin, a potom u Muzej Srema. Obližnji prnjavor je takođe uništen u ratu (spaljen - ruševine) i kasnije nije obnavljan. Preživeli stanovnici prnjavora preselili su se u Erdevik. Šumareva kuća je porušena, ograda odnesena, a bunar zatrpan. U džibrani je streljano i sahranjeno 40 Srba, a nekoliko grobova ima u porti.Tokom rata manastir je opusteo.

Od 1980. godine manastir je ponovo uspostavljen kao ženski i postepeno se obnavlja. Danas manastir čine Crkva svetog Nikole i spratni konak severno od nje. Početkom 20. veka to je bila jedina "gluva" fruškogorska svetinja - bez postavljenih zvona. (Wikipedia)