Manastir Beočin sa manastirskom crkvom posvećenom prazniku Vaznesenja Hristovog, je ženski manastir koji se nalazi na obodu Fruške gore, u istoimenom mestu. P

Nema pouzdanih podataka o vremenu osnivanja manastira. Prvi put se pominje u turskim dokumentima 1566-1567. godine, kada je imao malu jednobrodnu crkvu, za koju se pretpostavlja da je bila sagrađena pod uticajem tradicionalne arhitekture. U Austro-Turskim ratovima, manastir je oštećen i napušten. Godine 1623. beočinski iguman Leontije je skupljao u Rusiji, prilog za obnovu manastira. Posle Velike seobe Srba, manastir su na osnovu "otvorenog lista" koji im je dao Patrijarh Čarnojević 15. septembra 1697. godine u Tabanu, obnovili izbegli kaluđeri manastira Rače, između 1697-1699. godine. Isti monasi su 1708. godine sagradili privremenu crkvu od drveta. Poznati su pod imenom Račani.

Po rušenju stare drvene bogomolje, današnja manastirska crkva je izgrađena 1732. i 1734, a trospratni zvonik uz zapadnu fasadu crkve sagrađen je 1762. godine. Bila je to velika zasluga Obrada Radonića iz Novog Sada, koji je 1752. godine utrošio 190 f. za reparaciju hrama, a 1762. godine dao još 2000 f. za toranj crkveni. Manastirski konaci, koji su građeni između 1728. i 1771. godine, okružuju crkvu sa južne i zapadne strane. Velike priloge su dali i drugi pobožni Srbi: Dimitrije Dimitrijević iz Futoga, Atanasije Bulać iz Čerevića za pokrivanje zvonika sa bakrom. Veliko zvono od osam centi kupio je 1785. godine Atanasije Tomić iz Iloka, a srednje zvono teško 4,5 centi napravili su građani novosadski: Lazar Jovanović, Stefan Golubović i Mihail Živanović. Manastirski kompleks je potpuno obnovljen 1893. godine, a manje izmene izvedene su 1921. godine. (Wikipedia)