Kotorska tvrđava je dio složenog obrambenog sistema Kotora i cjelokupne Boke Kotorske, Crna Gora. Fortifikacija je izgrađivana od 1420. do 1797. god, tokom mletačkog perioda vlasti ovim područjem.

Godine 1378. mletačka flota, pod zapovjedništvom Vettora Pisanija, osvojila je Kotor i prisilila ga da pristane na ugovor o predaji. U tome su značajnu ulogu na mletačkoj strani odigrali Paštrovići iz Perasta koji su ranije, 1377. godine, sklopili s Venecijom ugovor o predaji. Perast je tom prilikom dobio naziv - prvorođeni na granici Albanije (Primogenita al confine d’ Albania).

Venecija je ostala u Kotoru svega tri godine, do mira u Torinu 1381. godine, kada je određeno da se grad i tvrđava Kotora vrate Ugarskoj. Uslijedio je period zaštite bosanskog kralja (1385. – 1391.), a zatim vrijeme gradske nezavisnosti od 1391. do 1420. (tempora Catharinorum). Ovo vrijeme bilo je ispunjeno brojnim neizvjesnostima, prijetnjama osmanske najezde i upornim molbama gradske općine Mletačkoj Republici da uzme Kotor i njegovo područje, južni dio Boke Kotorske, pod svoju zaštitu, što je konačno i ostvareno 1420. godine.

Nakon prihvatanja mletačke vlasti 1420. god otpočeli su veliki fortifikacijski radovi, a Kotor je postao upravno, vojno i pomorsko središte i značajno uporište Mletačke republike, čiji su posjedi bili zbijeni uz more i ugroženi osmanlijskim napadima. Pojačana vojna funkcija grada u odnosu na ekonomsku i administrativnu, ogleda se i u zamjeni titule gradskog kneza nazivom "rektor i providur", prvi put 1480. Zbog gotovo stalne ratne opasnosti osim funkcije providura od 1492. godine Republika je uvela u svojoj hijerarhiji još jednog visokog državnog službenika – izvanrednog providura ("provveditore estraordinario"). Odluku o izgradnji i modernizaciji utvrđenja donosili su prvenstveno sami providuri.(Wikipedia)