U Beogradu otvorena prva škola plesova sa Jave, Balija i Sumatre - pogled osnovni korak

U Beogradu otvorena prva škola plesova sa Jave, Balija i Sumatre

POGLED OSNOVNI KORAK

Suzana Orlić, vlasnica škole, učila je od profesionalnih plesača u Indoneziji i sa njima nastupala

Izrazit pogled, ulevo, udesno, neobični pokreti ramenima, noge savijene u kolenima, a kičma blago izvijena. Tako, barem, neupućenima na prvi pogled izgleda indonežanski ples. A, onda, što duže gledamo devojke iz plesne škole "Tari Indonezija", otkrivamo lepotu nežnih pokreta, koji oslikavaju priče iz mitologije, istorije i svakodnevnog života daleke azijske zemlje Indonezije.

Škola "Tari Indonezija" postoji u Beogradu tek dve nedelje i zasad ima pet polaznica - Tamaru, Maku, Jovanu, Dušicu i Maju. Časove imaju u plesnoj školi na Banovom brdu, vikendom po sat i po vremena, ali se devojkama toliko svidelo da Suzana Orlić, vlasnica škole, kaže da časovi potraju i duže.

Suzana se u septembru prošle godine vratila iz Indonezije i shvatila da sve što je tamo naučila mora da podeli s nekim. Veliku podršku za odlazak na studije u Indoneziju, kaže, dobila je od Ambasade Indonezije u Beogradu, u kojoj je zaposlena.

- U gradu Sukarta, na ostrvu Java, živela sam tri godine. Kao stipendista indonežanskog Ministarstva za obrazovanje, u okviru programa za strane studente, učila sam indonežanski jezik na Državnom univerzitetu UNS i ples na Fakultetu Indonežanske umetnosti. Studirala sam plesove sa Balija, Sumatre i Jave i scensku šminku i uspela da naučim 30 tradicionalnih plesova - objašnjava Suzana.

U želji da što više nauči, posle svakodnevnih časova na fakultetu, Suzana je tokom popodneva uzimala dodatne privatne časove plesa u Kratonu Mangkunegran, inače ostavštini kraljevine, mestu gde igraju najbolji profesionalni plesači.

Ples u Indoneziji se neguje od malena, decu od malih nogu upisuju u posebne škole da uče tradicionalne plesove, bez obzira na to kojom će se profesijom kasnije baviti. Plesovi su praćeni muzikom iz više instrumenata koji se nazivaju gamelan Bali za plesove sa ostrva Balija, gamelan Janja za javanske plesove i telempong za plesove sa ostrva Sumatra. Muziku obično prati muški i ženski vokal.

- Devojke igraju bose, a sastavni deo opreme je pojas, sličan stezniku, koji se zove stagen, sarung - tkanina koja se obmotava oko struka i, u zavisnosti od vrste plesa i kraja iz kog potiče, koriste se bokor (metalni tanjiri), lepeze, sampsur - lepršave marame, porcelanski tanjiri... Nošnju za sve plesove donela sam iz Indonezije, jer ih je kod nas nemoguće kupiti. Svako ostrvo ima svoje specifične plesove i svoje učenice istovremeno učim po dva različita plesa da bi se navikle na razlike u muzici i pokretima - objašnjava Suzana.

Prvi plesovi koje polaznice ove škole uče su pendet, kao osnova Bali plesa, jer se kroz njega formira položaj tela, držanje ruku i prstiju, kao i ples jejer, koji potiče iz Istočne Jave.

- Pogled ili sledet je jako važan u Bali plesu i tačno se zna tokom plesa da li je sledet levi ili desni i koliko se puta ponavlja - dodaje Suzana.

Ples zahteva stalnu vežbu, strpljenje, kaže Suzana, talenat nije presudan, nego samo upornost i ljubav prema plesu.

Jaka šminka i puno ukrasa

Kada indonežanski plesači nastupaju, obavezna je šminka i to kako za devojke, tako i za mladiće. Ona je različita za plesove sa Jave, Sumatre i Balija.

Senke su uglavnom jarkih boja, ten porcelanski, kao kod lutke, obrve iscrtane U indonežanskim plesovima se koristi i puno nakita, ukrasa za kosu, krune... i razni oblici punđi koji se nazivaju sangul.