Tri decenije Dilana Doga - Strip koji je postao kult

Na današnji dan pre 30 godina u Italiji je objavljena "Zora živih mrtvaca", prva epizoda kultnog stripa Dilan Dog. Ovaj junak rođen je davne 1986. godine od oca Ticijana Sklavija, a objavila ga je izdavačka kuća Sergio Bonelli Editore.

Dilan je dobio ime po poznatom engleskom pesniku Dilanu Tomasu, a lik po slavnom glumcu Rupertu Everetu. Bivši je policajac Skotland Jarda koji uzima "neobične" slučajeve, to jest istražuje samo paranormalne pojave, bivši alkoholičar, vegetarijanac, ujedno i okoreli zavodnik koga verenice redovno ostavljaju. Njegov pomoćnik i najbolji prijatelj je Gručo Marks, stvoren po uzoru na jednog od petorice braće Marks, poznatog komičara popularnog tridesetih i četrdesetih godina dvadesetog veka, dok je njegov drugi prijatelj, i svojevrsni čuvar od neprilika, inspektor Blok.

Dilan i Gručo žive u ulici Krejven Roud 7, a zanimljivo je da u realnom svetu kafić koji se nalazi na ovoj adresi od 2013. godine nosi ime "Dylan Dog".

Otkako je strip izašao, nakon samo nekoliko brojeva doživeo je veliku svetsku slavu. Od 1986. godine do danas broj čitalaca je čak blago opao u Italiji, ali to nije uticalo na to da ovo bude jedan od najprodavanijih i najpopularnijih stripova. Nekako se posebno primio na svim prostorima bivše Jugoslavije. Da li je to zbog osobina glavnog junaka i njegovih prijatelja ili tema koje se obrađuju, ne postoji tačno objašnjenje.

Scenaristi i crtači su se vremenom smenjivali, ali je duh stripa ostajao isti. Iako žanrovski horor, Dilana retko čitamo bez imalo osmeha zbog njegovog vernog pomoćnika Gruča. Na meniju su razne triler priče, ali neretko imamo priliku da uživamo u pravom umetničkom delu što se tiče filozofije priče date epizode.

Dva puta je doživeo filmsku adaptaciju i to 2010. godine pod nazivom "Dylan Dog: Dead of the night" u režiji Kevina Endrjua, a pored ove postoji još jedna iz 1994. godine pod nazivom "Dellamorte Dellamore", ovog puta od strane italijanskog režisera Mikelea Soavija.

Ovaj strip ima i veliki kulturni uticaj, a čitao ga je čak i Umberto Eko.