Goran i Margarita: Svjetski šampion u pravljenju napolitanskih pica potiče iz Srbije

Pica sa pršutom od srpske mangulice

Nedugo potom u Portu je učestvovao na takmičenju u uparivanju pica i vina. Tada je svjetskom žiriju ponudio picu sa tradicionalnim srpskim proizvodima - pršutom od mangulice i tartufima.

- Njima je to bilo zanimljivo, dali su mi visoke ocjene i u Portu sam pobjedio 13 svjetskih šampiona, tako da prošla godina je bila moja godina u Napulju i u Portu.

Zanat je učio dugo od jednog italijanskog majstora, ali ne u Evropi.

- Ja sam počeo ovaj zanat daleko odavde, na drugom kontinentu, u Africi. Otišao sam 1993. u Južnu Afriku kod kuma zbog situacije u tadašnjoj Jugoslaviji. Planirao sam da ostanem godinu, dvije, tri, a ostao sam 12 godina - priseća se Goran.

Kaže da je sasvim slučajno postao pica majstor.

- Počeo sam jedan sasvim drugi posao da radim u fabrci drva. Otac mog kuma je imao fabriku i tamo sam počeo da radim. Međutim, poslije dvije nedelje mi je rekao da nisam za to, da nemam finese, pokrete, motoriku. Rekao mi je: 'Možda jedan lijep zanat da naučiš da budeš pica majstor. Jedan moj prijatelj Napolitanac ima piceriju. Probaj, možda se nađeš u tome'. Tad počinje moja priča i od 1993. do danas sam u svijetu pice - kaže Abramović.

Od majstora Đovanija naučio je da je najvažnije napraviti dobro tijesto. Ono se pravi od brašna, soli, kvasca i vode, dan ranije i mora da fermentiše, u idealnim uslovima, od 12 do 16 sati, u zavisnosti od temperature ambijenta.

Nakon Južnoafričke republike, bio je na specijalizaciji u Napulju, radio u Americi, Španiji, Češkoj i Hrvatskoj a onda je sa partnerima otvorio piceriju u srcu Beograda. Za kratko vrijeme ovo mjesto našlo se na listi 50 najboljih picerija u Evropi.

Znanje koje je sticao godinama Goran rado dijeli sa drugima. Zato je osnovao Akademiju za pica majstore, gdje za mjesec dana pokušava da od potpunih početnika napravi profesionalce.

- Meni je cilj da mnogo ljudi edukujemo na pravi način šta znači biti pica majstor i profesionalac. Prva stvari koje gledam i što sam naučio od Napolitanaca su kultura čovjeka, vaspitanje čovjeka i higijena. Kad ima te tri stvari, čovjek može da ima bazu da postane jednog dana veliki majstor. Ako nema nešto od te tri stvari, ne može da dođe do vrha - smatra Abramović.

Jedan od njegovih najboljih učenika je Vujadin Ogrizović. Prije dolaska iz Bačke Palanke u Beograd radio je u jednom restoranu, a sada pravi 200 pica po smjeni.

- Ovo je ljubav prije svega, nije samo posao. Ovo je neki smisao života u kome smo se mi pronašli i to gledamo da ispunimo svaki dan maksimalno sa ljubavlju - objašnjava Ogrizović, pokazujući ekipi jedan od najprodavanijih specijaliteta - picu "Prosciutto con burrata".

Vujadin takođe učestvuje na svjetskim takmičenjima i jednoga dana možda će nadmašiti svog učitelja.

- Ako radite ovaj posao morate konstantno da se usavršavate - kažu ovi majstori.

- U ovom poslu nema savršenstva, čovjek se uči dok je živ i uvijek se nadograđuje - naglašava Abramović.

Jednoga dana, ko zna, posao će možda proširiti na cijelu Evropu, a Goranu je želja da titulu svjetskog šampiona još jednom potvrdi na nekom od sljedećih takmičenja.