Šta poslodavac ne smije da pita zaposlene

Kako se tehnologija razvija čini se da je poslodavci sve više i sve češće koriste za provjeru i praćenje zaposlenih.

Korišćenje biometrijskih softvera za prepoznavanje lica i evidenciju zaposlenih, međutim, nije dozvoljeno nijednim zakonom.

GDPR ili opšta uredba o zaštiti podataka koja se primenjuje u Evropi definiše garancije građanima kojima su, zakonski zaštićeni i od prikupljanja i od obrade ličnih podataka.

Kakve su kazne

Google je zbog kršenja odredaba GDPR-a morao da plati 57 mil EUR, C&M 37 miliona, firma koja je kod nas kažnjena – dva miliona dinara, objavio je RTS.

Jedina razlika između GDPR i našeg zakona je u visini kazne, rekla je za Prvi program Radio Beograda Ana Toskić Cvetinović iz organizacije "Partneri Srbija".

U Evropi su kazne po nekoliko miliona evra, u Srbiji par miliona dinara.

Biometrijski podaci i privatnost

Kad je riječ o biometrijskim podacima, Toskić Cvetinovićeva naglašava da to nije puko prikupljanje fotografija.

Biometrijski podaci, objašnjava, posebna su vrste podataka, dobijene tehničkom obradom: počev od otisaka prstiju, dlanova, stopala, dužice oka, snimanja lica u visokoj rezoluciji, gde se beleži jedinstvena karakteristika svakog od nas. Vide se konkretne tačke koje su jedinstvene za svaku osobu.

Da bi se takvi podaci i prikupljali i obrađivali, mora da postoji zakonski okvir, ali i saglasnost svakog pojedinca čiji se podaci uzimaju.

U kontekstu radnih odnosa, saglasnost za takvu proceduru, tačnije slobodna volja zaposlenog je upitna, jer se odmah postavlja i pitanje posljedica, ukoliko zaposleni ne pristane na takvu obradu.

Ivan Trišović iz Odsjeka za nadzor iz oblasti obrazovanja, zdravstva i imovine građana kancelarije povjerenika za zaštitu podataka o ličnosti kaže da i ovo pitanje dodatno komplikuje procedure zaštite podataka.

Šta nikako ne smiju znati

- Ne postoji zakon koji omogućava upotrebu biometrijskog softvera. Takođe, osim biometrijskih podataka, tu su i informacije o zdravstvenom stanju, seksualnoj orijentaciji i slično, koji se tretiraju kao najintimniji podaci i njihovo prikupljanje je zabranjeno, osim u posebnim slučajevima, ali mora da postoji zakon koji bi to propisivao - navodi Trišović.

Gdje je granica između zahtjeva poslodavaca i mogućnosti tehnologije s jedne strane i prava građana na privatnost, s druge, polemika je koja se vodi i u Evropi.

Poslodavci često zaboravljaju na osnovna prava zaposlenih, kaže Trišović, te koriste fotografiju za evidenciju dolaska na posao, čak i u situacijima kad je riječ o par stotina zaposlenih.

Poseban dio zaštite privatnosti zaposlenih je i postavljanje video-nadzora.

Prema Zakonu o privatnom obezbeđenju, samo sertifikovane kompanije mogu da postavljaju i vrše nadzor i to na tačno određenim mjestima: u visokorizičnom radnom okruženju, tamo gdje je vrijedna oprema ili postoji mogućnost upada u prostorije.

Nužno je dobro procijeniti gdje kamere za video-nadzor treba da stoje i u kom vremenu da snimaju.

I ovdje, kao i kod prikupljanja podataka o ličnosti, saglasni su sagovornici Radio Beograda 1, potrebno je, nevezano za postojanje zakona, poštovati odnos srazmjernosti i svrsishodnosti.

- Zaštita podataka nije samo pitanje prava, već obrazovanja i informisanja. Da bi i zaposleni i građani bili osvješćeniji i brže reagovali kad je reč o zaštiti ličnih podataka, rješenje je prvenstveno obrazovanje, osnovno i srednje, gdje bi se mladi upoznavali sa duhom zakona. Medijske kampanje za odrasle su veoma pogodno rješenje - naveo je Ivan Trišović.

Partneri Srbija

Google

C and M

Poverenik za zaštitu podataka ličnosti

Ivan Trišović

Ana Toskić

zaštita podataka zaposlenih

privatnost zaposlenih

biometrijski podaci zaposlenih

Zakon o zaštiti podataka ličnosti

GDPR

Zakon o privatnom obezbeđenju

Nedelja privatnosti