Da li je vrijeme za bermude i bretele u kancelarijama?

Crveni meteo alarm, toplotni talas od kog vam se tope obrve, ljekari preporučuju što više vremena provedenog u rashlađenim prostorijama i što lakšu odjeću kako bi se olakšalo tijelu da se rashladi. Naspram toga, dres-kod firme u kojoj radite zahtijeva od vas da nosite pantalone, zatvorenu obuću, a negdje čak ni kratki rukavi nisu dozvoljeni. Krajnje je vrijeme, kao što smo prihvatili hibridni način rada, da prilagodimo i način oblačenja u skladu sa novim okolnostima.

Pravila oblačenja i navike u odijevanju znatno se razlikuju u zavisnosti od industrije, pozicije u hijerarhiji kompanije i geografskog položaja. Maloprodajni objekti obično zahtijevaju da osoblje nosi uniforme, dok je odjeća u proizvodnim pogonima određena bezbjednosnim standardima.

Kancelarijsko okruženje, sa druge strane, posebno je podložno zabunama, pa čak i otvorenim sukobima, zbog brojnih mogućnosti oblačenja i promjenjive radne kulture.

Istina, u odnosu na period od prije pola vijeka, kancelarije su što se tiče oblačenja postale daleko opuštenije. Sve do kraja 80-ih za muškarce su se skoro pa podrazumijevala odijela sa kravatama, dok su žene morale da nose konzerativnije suknje uz bluze i sakoe.

S početka 2000-ih u kancelarije je počela da pristiže generacija milenijalaca, koja je sa sobom donijela i novi stil oblačenja u kom udobnost ima primat. Kad osnivač Fejsbuka može da dođe u majici i "hudiju" na posao, što ne bi i mi obični smrtnici?

I zaista, prema brojnim istraživanjima, većina ljudi preferira opušteniji kodeks oblačenja.

Pandemija koronavirusa donijela je ogromne promjene u načinu života i rada. Lokdaun i rad od kuće značili su da na radnom mjestu možete da radite i u pidžami, sem kad na red dođu dosadni onlajn sastanci pa morate da nabacate na sebe nešto da biste izgledali reprezentativno.

I kada je krenulo "otključavanje", vraćanje u kancelarije za mnoge nije bio lak proces. Čak se i, sada opšteprihvaćen, hibridni način rada (malo iz kancelarije, malo od kuće) vrlo lako, pod pritiskom zaposlenih, zapatio u mnogim firmama gdje je to do juče bilo nemoguće uvesti.

Postkovidovska realnost je, čini se, u svim segmentima postala hibridna, a sa njom su i kodeksi oblačenja u kancelarijama znatno ublaženi, što je imalo i pozitivan i negativan uticaj.

Pozitivan u smislu da su neki od zastarjelih, zadrtih obrazaca oblačenja konačno nestali, a negativan u tome što neki misle da je prihvatljivo da u kancelariju dolaze praktično u pidžamama.

Osnovna odlika svakog uspješnog organizma je nagon i sposobnost preživljavanja, a u njenoj srži je moć prilagođavanja novim okolnostima. Jedna od tih okolnosti jeste da protekle dvije decenije, planeta Zemlja postaje sve toplija.

Svaka godina protekle decenije bila je toplija od prethodne, a tokom ljeta su toplotni talasi od preko 40 stepeni postali uobičajeni.

U skladu sa time da su nam ljeta postala tromjesečni izleti u devet krugova pakla i prostim nagonom za preživljavanjem, krajnje je vrijeme da se kodeksi oblačenja prilagode novoj normalnosti.

Svaka polemika o načinu oblačenja neminovno mora da se dotakne pristojnosti. Sam pojam pristojnosti je veoma subjektivan i podložan brojnim društvenim, religioznim, tradicionalnim uticajima.

Ono što je u jednoj firmi prihvatljivo zbog prirode posla, u drugoj će potencijalno biti problematično. Ono što je u kod nas prihvatljivo, u nekoj konzervativnijoj zemlji neće biti, dok će u nekoj još liberalnijoj zemlji na nas da gledaju kao da smo kromanjonci.

Sa druge strane, treba uzeti u obzir i da su kodeksi oblačenja nekada pisani u patrijarhalnoj sredini, gdje je seksizam bio opšteprihvaćen obrazac ponašanja, a i danas se vuku mnogi repovi tog doba.

Tako se i dalje vrlo često od žena traži da "prilagode" svoju odjeću (čitaj: da se pokriju) nego da muškarci promijene svoje ponašanje.

Insistiranje na zastarjelim pogledima na svijet i na pravilima koja idu protiv bilo kakve logike ne doprinose boljoj radnoj etici niti nekom većem poštovanju firme u kojoj radite.

Nerijetko u mnogim firmama se insistira na dužini nogavica, a istovremeno se dopuštaju kratke suknje. Trend pokazivanja članaka je poslednjih par godina postao poželjan, ali ne daj bože da se vidi muški list, pa još ako je dlakav – propade cijela firma.

Isto tako, pravilo da ne smiju bretele da se nose (jer pokazivanje ženskog ramena je veliko "no, no" i valjda grešno kao i muški list) bi značilo i da većina haljina otpada jer se drže na bretelama.

Ima još bezbroj sličnih pravila (poput onih koja otvorena obuća je prikladna a koja ne) koja nemaju nikakvog utemeljenja u logici, ali ih se u mnogim firmama i dalje uporno drže.

Iako na prvi pogled ne djeluje tako, pitanje profesionalnog oblačenja je složen problem na koji bi možda najlakši odgovor bio filozofski – "zlatna sredina". Ali dobro, njima je bilo lako prije dva milenijuma u antičkoj Grčkoj, samo nabace togu i spremnu su za agoru.

Ko zna, kako su krenula ova ljeta da se ređaju, možda svi završimo u togama za koju deceniju.