Patrijaršijski dvor u Sremskim Karlovcima je dvor (boravište) vladike sremskog, a do 1930. godine i patrijarha srpskog.

Zgrada Patrijaršijskog dvora je sagrađena između 1892. i 1895. godine po projektu arhitekte Vladimira Nikolića, na mestu gde se nekada nalazio „Pašin konak“. „Pašin konak“ je bio prvo sedište poglavara srpske crkve nakon prebacivanja arhiepiskopije iz Peći u Sremske Karlovce. Izgradnja dvora „u stilu italijanskih palata“ poverena je preduzimačima Peklo Beli i Karlu Lereru. Dvorsku kapelu je oslikao Uroš Predić.

Po ujedinjenju Srpske pravoslavne crkve 1920. patrijaršijsko središte se zvanično preseljava u Beograd, gde se zida novi dvor. Zbog zidanja novog dvora, srpski patrijarh sve do 1930. godine boravi dvoru u Karlovcima. Posle toga, patrijaršijski dvor u Sremskim Karlovcima postaje sedište vladike sremskog, čije je zvanje vaspostavljeno posle više od dva veka.

U toku Drugog svetskog rata, kada je ceo Srem bio u okviru zloglasne NDH, zadnje Patrijaršijskog dvora nije teže stradalo, ali je bilo poharano i iz njega su odnete mnoge dragocenosti u Zagreb (nameštaj, drugi predmeti). Značajan deo ovih dragocenosti nikada nije vraćen. (Wikipedia)