Arheološka istraživanja su pokazala da je prostor Banje Koviljače bio davno naseljen. Ima ostataka po kojima se zaključuje da je tu bilo veliko rimsko naselje Genzis (Genzis). U srednjem veku, pod zidinama Koviljkinog grada, narod je masovno pohodio izvore lekovite vode. Iz tog perioda i potiče prvi pisani dokument (1533), gde se Banja spominje kao seosko naselje u nahiji Bohorina.

U 18. veku bogati Turci iz Mačve i Podrinja dolazili su na izlete u ovaj kraj. Postoje podaci da su Osmanlije „Zvorničani“ 1720. godine sagradili jedno kupatilo za lečenje žena, kao i da je i pre toga korišćeno lekovito blato. Nekada je narod nazivao Smrdan bara koja je dobila naziv po sumporovitoj vodi koja je izbijala na površinu i vekovima, u ritu, stvorila prirodno crno sumporovito blato, odakle je izbijao i širio se smrad na „zapaljen barut“ ili „trula jaja“ - na sumporvodonik. Preko naselja Smrdan, tj. preko izvorišta termomineralne vode vodio je karavanski put i postoji predanje da su lekovitost Smrdljive bare otkrili pratioci jednog karavana, koji su morali da ostave svog iznemoglog i ranjavog tovarnog konja. Konj je jedva hodao, padao je od iznurenosti i valjao se u crnom mulju i blatu i ležao u toploj sumporovitoj vodi. Kada se karavan vraćao našli su svog konja izlečenog kako pase travu. Tako je lekovitost banje otkrivena.

Stanovništvo je doseljavano iz Crne Gore, Hercegovine, Bosne, Jadra, Rađevine i Azbukovice u 18. i 19. veku, između dva svetska rata i posle Drugog svetskog rata. Formiranje banjskog naselja počinje 1855, kada je prvi put hemijski analizirana topla sumporovita voda. Zgrada za smeštaj gostiju sa 10 soba podignuta je 1858, prve bušotine nastale su 1899, a uređenje bunara završeno je 1904.

Jedno sumporovito blatno kupatilo, započeto još pre Prvog svetskog rata, završeno je u avgustu 1935.U trospratnoj zgradi na Bilića brdu, u junu 1936. je otvoreno oporavilište za decu. (Wikipedia)