Podignuta je i osveštana 1938. godine.

Postoji legenda koja govori da su se na mestu današnjeg hrama prethodno nalazili ostaci građevine za koju su tadašnji bilećki Srbi tvrdili da je nekada bila njihova crkva. Nastojali su da je obnove, što im Turci nisu dozvoljavali, jer su svuda oko nje bili čardaci uglednih Turaka. Ulaskom austrougarske vojske u Bileću, 1878. godine, pod generalom Galgocijem, raste naklonost prema srpskom narodu u bilećkoj varoši od strane okupatora. Prema predanju, general je uspostavio bliske odnose sa najistaknutijim vođama tek završenog srpskog ustanka, a posebno poštovanje imao je prema vojvodi Gligoru Milićeviću. Tako je jednom prilikom vojvoda napomenuo generalu da Srbi nemaju svoju crkvu i da se na putu ka starom turskom logoru nalazi ruševina srpske crkve iz davnog vremena, te da u narodu postoji volja za njenim obnavljanjem. General je posavetovao vojvodu Gligora i srpski narod da nije pametno tražiti dozvolu za izgradnju pravoslavnog hrama na tom mestu, ali i dopustio im da sami odluče. (Wikipedia)