Početak korišćenja vode sa izvora vezuje se za 1811. godinu kada je Dositej Obradović posetio izvor i koristio vodu u lekovite svrhe. Od tada počinje i tradicija točenja mineralne vode u krčage, burad i „butele”, kao i njena isporuka volovskim i konjskim zapregama.

Dvadeset i pet godina kasnije, ruski stručnjaci i načelnik Saniteta Knjaževstva u Srbiji, dr Emerih Lindemajer, izvršili su prvu stručnu analizu svojstava i kvaliteta ove mineralne vode. Rezultati i zaključci o posebnim lekovitim svojstvima vode doveli su prve posetioce na izvor i tada je otpočela organizovana eksploatacija vode.

Srpski knez Miloš Obrenović je 1858. godine stavio izvor pod zaštitu države i odlučio da na tom mestu podigne grad. U znak zahvalnosti, meštani i gosti su izvoru dali kneževo ime nakon čega je počela da se razvija ideja o industrijskoj eksploataciji izvorišta bukovičke kisele vode.

Početkom 20. veka mineralna voda je počela da se izvozi van granica Srbije, gde je na izložbama u Briselu 1906. godine, potom i 1907. u Londonu dobila prestižne nagrade.

Zbog velike potražnje, na ovom izvoru je ugrađena instalacija za dodavanje prirodnog gasa ugljen-dioksida u vodu; ova instalacija udvostručila je kapacitet, pa je tako 1956. godine prvi put u Srbiji proizvedeno više od milion litara mineralne vode, koja se prodavala u bocama od 0,5 i 0,3 litara (Wikipedia)