Zamak Belimarković je pored vrnjačke Crkve najstariji objekat u Vrnjačkoj Banji. Izgrađen je na padini iznad izvora mineralne vode „Topla voda“ po uzoru na severno italijanske poljske dvorce tog vremena. Za gradnju je korišćen beli mermer iz Belimarkovićevog majdana pod planinom Goč. Idejno rešenje dao je generalov sestrić, građevinski inženjer Pavle Denić, uz projekat i nadgledanje inženjera Fraca Vintera, u periodu od 1888. do 1894. godine, pri čemu je većina radova bila završena još 1889. godine.


Do sedamdesetih godina prošlog veka u njemu su živeli naslednici generala Belimarković, kada je otkupljen za namenu kulture. Danas ovim kulturnim dobrom upravlja „Kulturni centar Vrnjačke Banje“.


Jovan Belimarković (1827-1906) je bio srpski general i viši državni službenik. Srpskoj istoriji ostaje poznat kao ministar srpskog kralja Milana Obrenovića i namesnik maloletnog kralja Aleksandra Obrenovića, a istoriji Vrnjaca kao inicijator razvoja i napretka.


Od vremena izgradnje svog impozantnog letnjikovca, Belimarković se do svoje smrti zauzimao za razvoj i modernizaciju Vrnjačke Banje. Učestvovao je u mnogim projektima koje je aktivno pomagao angažujući stručne institucije i ličnosti na izradi regulacionih planova, kao što je plan za izgradnju vrnjačkog parka, a važno je napomenuti da je zaslužan i za izgradnju prvog vodovoda Vrnjačke Banje, 1892. godine. (vrnjackabanj.co.rs)