Terazijska terasa je urbani prostor smešten u centru Beograda na jednom od najprometnijih gradskih lokacija, između Balkanske ulice i Ulice kraljice Natalije. Iako je ovaj prostor kroz skoro jedan vek, sve do današnjih dana prolazio kroz mnogobrojna arhitektonsko — urbanistička rešenja i za njegovo uređenje, su obavljena brojna naučno — istorijska istraživanja, on je i do danas ostao nedorečen u urbanističkom i arhitektonskom razvoju Beograda.

Na to su uticale još od 1921. godine, česte promene urbanističkih i programskih koncepcija centralnog dela Beograda, na koje treba dodati posledice preplitanja vlasničko i katastarskog pitanje, simboličkog i estetskog, praktično građevinskog, insolacionog i mikroklimatskog i, verovatno, finansijsko pitanja (izvora sredstava, rentabilnosti izgrađenih kapaciteta i povraćaja uloženog), i na kraju druge decenije 21. veka Terazijsku terasu i dalje ostavljaju, kao nezavršen i neuređen prostor u centru grada.

Teren koji se nekada nazivao terasa na Terazijama, danas nosi naziv Terazijska terasa. Nastao je s kraja 20. veka kada je gradski bloku između Prizrenske, Balkanske, Pajsijeve, Kraljice Natalije i Reljine ulice, nazvan ovim imenom. Smatra se da je prvi profesionalni pomen Terazijske terase kao izglednog mesta, odnosno vidikovca, potekao iz 1897. godine od arhitekte Andre Stevanovića, koji je zapisao: Kada bi se otvorio još i otvoren pogled na Savu i Podrinske planine, Terazije bi postale jedno mesto kakvo bi po lepoti položaja retko koja varoš mogla imati.

Inače, sam naziv Terazijska terasa vezuje se Terazijski plato kao deo Beogradske varoši, i činjenicu da se na njemu (ispod današnjeg hotela „Moskva“), nekada nalazio veliki izvor, i jedna od tri zidane kule za vodu (zvane terazije), koje su bile sastavni deo turskog vodovod, koji je vodu u varoš Beograd duž đeriza (zidanoga vodovoda) dovodio iz mokroluških izvora. Kako su Turci ovu kulu zvali „Terazije za vodu”, jer se u njoj uzvodila voda, kako bi dobila viši skok za svoj dalji tok, po njoj je ime za Terazije izvedeno iz reči za „vagu” (od turske reči terazi — sprava za merenje težine sa tasovima i tegovima). Od tog period se ceo onaj kraj nove Beogradske varoši naročito od Dvora (danas Skupštine grada) do blizu Stambol-kapije (gde je danas Narodno pozorište), i danas zove Terazije.

Iz ove „vododelnice“ ili „terazija”, višak vode slivao se duž strme padine Terazijske terase ka Zelenom vencu, Prizrenskom ulicom, što je na prostoru današnje pijace (Zeleni venac) stvaralo „poveću baru“ tako da se za prelaz preko nje upotrebljavao čamac. (Wikipedia)