Žiča je srpski srednjovekovni manastir iz prve polovine 13. veka, koji se nalazi u blizini Kraljeva i pripada Eparhiji žičkoj Srpske pravoslavne crkva. Podigao ju je prvi kralj Srbije iz dinastije Nemanjića, Stefan Nemanjić (veliki župan 1196—1217, kralj 1217—1228), a izgradnja je trajala od 1206. do 1221. godine.Stefan Prvovenčani je takođe želeo da se i budući kraljevi Srbije krunišu u Žiči. Sedam srpskih kraljeva iz dinastije Nemanjića je tu krunisano.

Izuzetno značajnu ulogu u podizanju manastira imao je i njegov brat, Sveti Sava (1219—1233). Nakon sticanja crkvene samostalnosti 1219. godine, u Žiči je smešteno sedište autokefalne srpske arhiepiskopije. Na slavu Manastira, Spasovdan, 1221. u Žiči je Sveti Sava sazvao crkveno-narodni sabor na kome je krunisao svog brata Stefana po pravoslavnom običaju, rukopoložio episkope - svoje učenike, svetogorske monahe, i izgovorio svoju čuvenu besedu o pravoj veri. Početkom poslednje decenije XIII veka, manastir je stradao u napadu Bugara, posle čega je sedište arhiepiskopije preneto u crkvu Svetih Apostola kod Peći, a sam manastir je početkom 14. veka obnovio sveti kralj Milutin (1282—1321). Tokom srednjeg veka, u Žiči su ustoličavani episkopi i krunisani kraljevi iz dinastije Nemanjića, zbog čega je poznata i kao Sedmovrata. Iako je legenda, ona je izuzetno poučnog karaktera - vrata koja bi za princem koji bi išao na svoje krunisanje bila zatvarana simbolički su predstavljala kraj njegovog dotadašnjeg života, a nova koja su otvarana pošto bi izlazio kao kralj predstavljala su novi život u koji je stupao u kome je trebalo da služi svojoj Crkvi i svom narodu. (Wikipedia)