Almaška crkva je hram sveta tri jerarha Srpske pravoslavne crkve u Almaškom kraju u Novom Sadu.

Prvu crkvu na ovom mestu sagradili su Srbi 1718. godine, koji su se doselili na periferiju Petrovaradinskog šanca iz obližnjeg sela Almaš. Kako su svi bili siromašni, i hram su izgradili od materijala kojim su podizali svoje kuće - od zemlje, šiblja, trske i dasaka. Taj hram od pletera, oblepljen blatom i pokriven šindrom, posvetili su svetiteljima, čiji su likovi bili na ikoni, koju su našli u zemlji kad su kopali bunar u porti.

Ovako sagrađena crkva nije bila dugog veka. Sagrađena je nova od nepečene cigle sa svodom krova i dasaka i osvećena je početkom 1733. godine. Pri crkvi je 1762. godine služilo četiri sveštenika. Naredna crkva sagrađena je od čvršćeg materijala i osvećena tek 1797. godine. U istom obliku stoji i danas. Samo je gornji deo zvonika kojeg je kasnije zamenio niži stradao u bombardovanju 1849. godine. Sa oštećenim zvonikom i krovom crkva je stajala tako do 1852. godine, kada je stigla pomoć za obnovu od priloga iz Rusije.

Godine 1856. Petar Čortanović ikonopisac "svih šest prestolni ikona opro je i ponovio o svom trudu i trošku".

Dragocenost Almaške crkve je Predićeva ikona "Bogorodice sa Hristom". Naručilac te velike ikone koja se nalazi na Bogorodičinom tronu, je bila supruga Arse Pajevića novosadskog knjižara i književnika, 1905. godine. Ali ta divna slika je i intrigantna, zbog više kanonskih razloga. Pre svega, lik Bogorodice isuviše realistično urađen, a pozajmljen je od gđe Anke Pajević. Digla se velika bura (rasprava) zbog kršenja pravoslavnog kanona, pa je umetnik morao da se brani od po njemu, suvišnih kritika.

Almaška crkva je zvona nabavila pred Prvi svetski rat, ali su ih Austrijanci tokom rata, sva skinuli i pretopili u topove. Kada se 1928. godine radilo na kupovini novih (izlivanju), njihova očekivana težina je iznosila 4.905 kilograma. (Wikipedia)