Muzej Hajduk Veljka je, u svojoj biti, bio dom za oborkneza Todorčeta, koji je vladao šezdesetih godina 19. veka ovim krajem. Knez nije bio naročito milosrdan te je konak građen pod kuluk, a za potrebe samog Todorčeta. No, stotinak godina kasnije je nemar uzeo svoj danak, te su 1950. godine iz uprave Muzeja Negotina pozvali beogradskog arhitektu Ivana Zdravkovića, koji je napravio plan za sanaciju i adaptaciju. Nažalost, tek 1966. je Muzej Negotina otkupio kuću Todorčeta, a zbog svojih karakteristika, odnosno zbog očuvane balkanske arhitekture, odlučeno je da se ovde otvori etnografsko odeljenje, nakon čega je usledila restauracija i adaptacija.

Todorčetov konak je građen od tvrdog materijala, te je Todorče ovim pledirao na trajnost svoje kuće – naime, zidovi prizemlja građeni su od neobrađenog kamena, pravilno svrstanog u horizontalne redove debljine od 75 do 95 cm. Spratni deo građen je od cigala, a naročito je upečatljiv i lep trem pod arkadama i posve samosvojni završetak zgrade u vidu trougla, tj. punog timpanona opervaženog bogatim vencem od cigala, poređanih u cik-cak kombinaciji, po ugledu na crkvene građevine vizantijskog porekla. Očevidno je Todorče želeo reminescencije na pravoslavne verske objekte u osmanskom okruženju.

No, tokom radova došlo je do promene plana, te nije otvoreno etnografsko odeljenje, već je kuća imala raznorazne namene, da bi tek trideset godina kasnije, 1997. godine, došlo do stvaranja Muzeja Hajduk Veljka. Upravo ovo zdanje poslužilo je da se smeste u njega artefakti iz Prvog srpskog ustanka i oni vezani za legendarni lik Hajduk Veljka Petrovića, koga Bugari takođe smatraju svojim junakom, pod imenom Hajdut Velko Petrov. Ovde su priče iz onog doba prikazane pomoću eksponata iz istorijske, etnološke, umetničke zbirke i literarnih dela.

Moguće je upoznati se sa pbogatom građom iz vremena ustanaka, a danas se u prizemlju nalazi nekoliko prostorija od kojih su dve preuređene u galeriju, a u holu prizemlja se nalazi deo etnološke i istorijske postavke. (https://www.dvorcisrbije.rs/)