Nacionalni park Biogradska gora je osnovan 1952. godine. Smešten u prostoru severo-istočne Crne Gore, između reka Lim i Tara, u središnjem delu planine Bjelasica, zahvata površinu od 5.650 hektara.

Za samo par sati hoda naći ćemo se u N.P Biogradska gora – u jednoj od poslednje tri prašume u Evropi, a odvažimo li se zakoračiti još malo dublje ka samoj dubini planine, nabasaćemo na ono najlepše: na smaragdne boje prekrasnog Biogradskog jezera. Brzo ćemo shvatiti kako je tu sve na svom mjestu: i stoljetne šume, i raznobojno cvijeće, i legenda o postanku jezera koja od davnina pripovijeda da su vile ranije bile i kolo vodile na gumnu, koje je danas njegov najplići dio. Na tom mjestu gdje je danas plićak, nekada je bila zajednička njiva dva brata. U svađi koja je nastala prilikom diobe žita na gumnu, mlađi brat ubije starijeg. Slomjlena bolom, majka prokune sina, i od siline njene kletve prolomi se zemlja na mjestu gde je bila njiva, te tako nastade jezero. Ali ostalo je nešto i po mjeri vila – daleko od očiju javnosti, lijepo i ćudljivo.

Njegova zaštita datira još od 1878. godine, kada je ova teritorija postala Knjažev zabran, poklon ondašnjem gospodaru Crne Gore knjazu Nikoli. Pejzaž je izuzetno pitom, sa dominantnom zelenom bojom usled prostranstava jedinstvenih šumskih ekosistema, koje smenjuju živopisni krajolici sa livadskom vegetacijom.

Najznačajnija prirodna vrednost ovog nacionalnog parka je prašuma Biogradska gora, koja zauzima površinu od čak 4500 hektara i jedna je od poslednjih triju u Evropi. Ima karakter strogo zastićenog rezervara.Zelena pluća ovog dijela Balkana smještena su između reka Tare i Lima. Prašuma j, 1878. godine poklonjena knjazu Nikoli i od tada je pod zaštitom države. Složno je dijeli 26 biljnih zajednica, više od 200 vrsta ptica, a u njoj su dom našle i mnoge divlje životinje.

U srcu prašume smestilo se prekrasno Biogradsko jezero, najveće i najpoznatije u nizu ledničkih jezera na području nacionalnog parka. U bistroj jezerskoj vodi ogleda se sva lepota drevne šume dajući joj modro-zelenu boju i čineći pejzaž takvim da ostavlja utisak duboke impresije.

Tu, usred stoletne šume, sve je nekako na svom mestu: i prelepe ledničke “gorske oči”, i raznobojno cveće na pitomim livadama, i legenda o postanku jezera oko kojeg su nekad vile kolo vodile. U plitkim vodama se, kaže priča iz davnina, nekad nalazila zajednička njiva dva brata. U svađi prilikom deobe žita, mlađi brat ubio je starijeg. Slomljena od bola, majka je proklela sina, a od siline njene kletve prolomila se zemlja na mestu gde je bila njiva, i tako je nastalo jezero. Ali, ostalo je nešto i po meri vila – skriveno je duboko u cirku, sa beskrajnom lepotom koju može osetiti svako ko u njoj ume da uživa. (Wikipedia)