Manastir Rmanj u Martin Brodu pripada Bihaćko-petrovačkoj eparhiji. Nalazi se „Ermanj” na utoku Unca u reku Unu. Narodna tradicija pripisuje njegovo podizanje Katarini Branković, ćerki srpskog despota Đurđa Brankovića, ženi grofa Ulriha II Celjskog.

Veruje se da ime manastira Rmnja potiče od praslavenske riječi hramina, što znači obitavalište. Po drugom tumačenju ime potiče od narodnog naziva za biljku kamilicu (lat. Matricaria L.) rman, rmanj, jarmen, titrica, matornjak, zdraviš.

Prvi pouzdani podaci o postojanju manastira Rmanj su iz 1443. godine, u vreme srpskih seoba usled turskih pritisaka u kojima su učestvovali i monasi iz manastira. Rmanj je bio sedište dabrobosanske mitropolije u drugoj polovini 16. i prvoj polovini 17. veka. U njemu je za to vreme stolovalo deset mitropolita. Tu je 1621. godine pisano Tolkovano jevanđelje, a tada je i crkva pokrivena, u vreme igumana jeromonaha Save.

Po dolasku na tron episkopa eparhije bihaćko-petrovačke Episkopa Hrizostoma Jevića otpočinje rad na potpunoj obnovi manastira Rmanj i monaškog života u njemu. Konaci manastira Rmanj su osvećeni 1993. godine, ali su zbog ratnih dešavanja na prostorima bivše Jugoslavije useljeni tek 2006. godine. U jesen 1995. godine manastir je bio miniran i oskrnavljen od strane Oružanih snaga Republike Hrvatske. U toku operacije Oluja, avgusta 1995. godine, bratstvo je moralo da napusti manastir. Bratstvo se vratilo 1998. godine kada je počela obnova i sanacija, krov manastirske crkve je bio upropašten, a stručnjaci za eksploziv iz britanskih snaga u sastavu SFOR-a razminirali su crkvu. (Wikipedia)